Author Archives: Admin2

Марш на солидарноста: Еден километар во чевлите на бегалците

Освен осиромашени граѓани, веќе подолго време наше секојдневие се и глетките на изнемоштени мигранти кои се обидуваат да ја поминат Македонија. Бегаат од војни, закани и во потрага по пристоен живот. За нив Македонија е само попатна станица. Но, за нивната голгота низ земјава, слушаме, читаме и гледаме со сопствени очи, како и од домашни и странски медиуми.

Од сведоштва на бегалци, родители, млади и деца, слушаме дека се цел на грабежи, а таков третман им приредуваат дури и полициските сили кои ги сведуваат овие луѓе на криминалци, додека вистинските продолжуваат да ги тероризираат, како мигрантите, така и граѓаните во државата. Откако меѓународните медиуми ја објавивја јавната тајна за криминални групи што криумчарат со мигранти и тргуваат со луѓе во липковскиот регион, полицијата наместо босовите, ги приведе мигрантите кои сега се затворени во Прифатниот центар на Гази Баба.

Затоа, во солидарност со мигрантите и граѓаните на Република Македонија кои живеат надвор од поголемите градови, во делови каде овој систем и режим ги запостави, #Протестирам ги повикува граѓаните на Марш на солидарноста, против дискриминацијата и ксенофобијата. На 15 јуни, понеделник во 18 часот ќе се собереме на аголот од Климент Охридски пред Владата и ќе се упатиме до Прифатниот центар за мигранти во Гази Баба кадешто ќе ги прочитаме правата на мигрантите.

Да изодеме од местото кадешто се исцртуваат политики што дискриминираат до местото кадешто ги гледаме последиците од неправдата кон мигрантите кои бегаат за подобар живот.

Судбината на мигрантите во прифатниот центар е симбол и за нечовечките услови и ризиците со кои се соочуваат и нашите сограѓани, затворени и присилени да мизеруваат, да се раселуваат или самите да сонуваат за мигрирање надвор од државата во потрага по безбедност и пристоен живот.

Сакаме држава којашто ќе гарантира привремена заштита за минувачите во оваа земја. Бараме еднакви услови за живот за сите во Македонија, независно на географијата и структурата на населените места, зашто ние, нејзините граѓани, не сакаме иднина во која ќе размислуваме од кого да се криеме и каде да бегаме, во потрага по подобар живот!

Прдиружи се! #Протестирам!

March of solidarity: One kilometer in the refugees’ shoes

In addition to impoverished citizens, frail migrants who try to cross Macedonia have long been an everyday sight. They flee from wars and threats, looking for a decent life. For them, Macedonia is but a stop on their way. Yet, we see their ordeal in the country with our own eyes, and we read about it in domestic and foreign media.

According to the testimonies of refugees, parents, youth and children, they are the target of robberies and they are treated in a similar manner even by the police forces who reduce these people to mere criminals, while the real criminals continue to terrorise not just the migrants, but also the citizens of the country. Since international media published stories about the well-known ‘secret’ of criminal groups in the Lipkovo region smuggling migrants and trafficking with people, instead of the bosses, the police has detained the migrants in the Reception Center for Migrants in Gazi Babi.

In solidarity with the migrants and those citizens of Macedonia who live outside of the major cities, in areas where they have been neglected by this system and regime, #Protestiram calls upon the citizens to join a March of Solidarity against discrimination and xenophobia. On June 15, Monday at 18:00, we will gather at the corner of St. Kliment Ohridski boulevard, in front of the Government building, from where we will proceed to the Reception Centre for Migrants in Gazi Baba where the migrants’ rights will be read.

Let us walk from the place where the discriminatory policies are drawn to the place where we see the consequences of the injustice towards the migrants fleeing for a better life.

The fate of the migrants at the Reception centre is also a symbol of the inhumane conditions and the risks that our fellow citizens are faced with, imprisoned and forced into misery, forced to move around or to dream of migrating abroad, looking for a safe and decent life.

We want a state that guarantees a temporary protection of those passing through this land. We demand equal living conditions for everyone in Macedonia, regardless of the geography and the structure of the settlements, because we, its citizens, do not want a future in which we will be considering from whom to escape and where to hide in our pursuit of a better life!

Join in! #Protestiram!

Театар на апсурдот

„Кој ја поседува уметноста, нека каже веднаш или нека молчи засекогаш…“

Движењето #Протестирам како автономно движење за индивидуален и колективен израз на незадоволството на граѓаните, цени дека треба да се овозможи простор за појаснување на акцијата „Барокот од блиску доаѓа“ како своевиден уметнички израз на револтот од социо-политичките прилики во општеството. Дел од граѓаните кои земаа учество во различни етапи од акцијата сметаат дека на јавноста ѝ се потребни повеќе информации за правилно да го даде својот суд и критика.

Имено, акцијата „Барокот од блиску доаѓа“ содржеше фотосесија на неколку локации низ Скопје, снимање на краток музички перформанс за социо-политичката криза во Македонија и проектот „Скопје 2014“ (изведен во Градскиот трговски центар за „Еуроњуз“) и завршница која зазеде форма на протест изведен во театар. Оттука, беспредметно е да се изнесе мислење и официјален став од страна на надлежните во „Театар Комедија“ без притоа да ја посочат сопствената улога во изведбата на протестот. Сепак, епилогот немаше да ја разбранува јавноста доколку раководството донесеше поумешна одлука за справување со коментарите изнесени на социјалните мрежи и официјалната фан-страница на театарот, па дури и да избегне да ја поведе дискусијата воопшто.

Појдовната точка за реализација на протест надвор од уметничките граници поставени на транспарентите, ѕидовите, пишаниот или јавно искажаниот збор претставуваше предизвик да се обмисли и реализира. Акцијата имаше за цел да им пријде на општествените проблеми со кои се соочуваат граѓаните преку ангажирана уметност, културен револт и политичко негодување. Оттука, одлуката на дел од граѓаните од движењето да го изразат незадоволството со т.н. театар на апсурдот се чинеше како соодветно решение. Сепак, апсурдноста во културата и уметноста во државата континуирано расте, но никако не успева да се преслика на улица или сцена во театарот. Уште поголем апсурд е верувањето дека нашите професии се дотолку што поважни од социо-политичките состојби. Несомнено за нас партизацијата на општеството и сиромаштијата се приоритет и изразот на револт против овие појави е подеднакво важен.

Во услови кога социо-политичките проблеми се приоритет на луѓето, обидот да се делегитимира формата на протест против континуираното културно и духовно осиромашување на граѓаните е апсурд сам по себе. Сепак, идејата за формата на протестот не смее да биде водена од „за“ или „против“ уметничкиот израз на револтот, туку „за“ или „против“ политики кои го уништуваат културното ткиво на општеството. За таа цел следи хронологија на случувањата при спроведување на целодневниот театар на апсурдот:

1) Фотосесија низ Скопје инспирирана од поимањето на барокот и класицизмот како правци во уметноста од страна на Премиерот и поранешниот Министер за транспорт и врски проследени во јавноста како дел од пакетот аудио-разговори проследена со утринско кафе во локален кафе-бар, омилено место на дел од „Одбраната на Република Македонија“. Галеријата е достапна овде.

2) Ефекти од политиките на извршната власт и проектот „Скопје 2014“: Снимање на краток видео-запис за проектот „Скопје 2014“, сиромаштијата, протестите и политичката криза во Македонија во Градски трговски центар. Објавената видео вест е достапна овде (6-та минута).

3) Протест на кабарето „Лисистрата“ во Театар Комедија: Изборот за изведба на протестот не е случаен. Имено, она што го прави кабарето посебно се неколку клучни карактеристики кои го одвојуваат од класичниот театарски израз. Кабарето најчесто е политички ангажирано, неговата естетика главно се темели врз цинизам, сарказам и иронија. Практика е претставата да ја води церемонијал мајстор, кој често комуницира со публиката. Важно е да се спомене дека во оваа форма секогаш се инсистира на губење на “четвртиот ѕид” на сцената и директно инволвирање на публиката во дејствието. Оттука, кабарето „Лисистрата” од Аристофан во продукција на Театар Комедија е логичен избор за крај на социо-политичкиот перформанс на #Протестирам. Па и во самото читање на текстот на Аристофан се зборува за тоа како жените да ја спасат државата преку алтернативни методи. „Дамите во барок”, како што нѐ нарекуваат, чинеа дека нема посоодветно место за овој вид методи за спасување на државата. Преку зададената кабаре форма во постановката на “Лисистрата” почуствувавме дека концептот на претставата ни дава слобода и ние интерактивно (како што се бара од кабаре публиката) да учествуваме во процесот „жените ќе ја спасат државата”.

За појаснување на дејствието потребно е да се знае дека во определен момент во претставата церемонијал-мајсторката ја повикува публиката да направи фотографија со Лисистрата, со што учесниците во протестот ја прифатија понудата и станаа активни учесници во претставата. Публиката од #Протестирам ги искористи оние десетина секунди простор во кои истите беа повикани на активност и будност, а истовремено добија реакција на изненадување од страна на церемонијал мајсторката која изјави дека за првпат публиката е успешно ангажирана во претставата. Задоволството го изрази со прекинување на дејствието и фотографирање на публиката со приватен телефон, фотографија која веднаш ја сподели со јавноста преку официјалната страница на Театар Комедија на социјалната мрежа Фејсбук. Активистите беа присутни во салата кога беше развиена дискусија со публиката на социјалните мрежи. Оттука, одговорноста за негативната пропаганда настаната од интеракцијата со јавноста не може да биде предмет на осуда на акцијата „Барокот одблиску доаѓа“. По овие настани, граѓаните кои доброволно купија билети одлучија да ја напуштат претставата што претставува чин на слободен избор за напуштање на објектот, особено поради изнесените обвинувања дека не одговориле соодветно на барањето на церемонијал-мајсторката. Дополнително, претставата беше одиграна во целост со што не се ускрати правото на останатата публика.

На крај, потсетуваме дека правото на слободно изразување и протест се комплементарни права загарантирани со Уставот на Република Македонија кој не ја предвидува ниту ограничува формата на протестот и начинот на изразување, особено ако на достоинствен начин се изрази незадоволство кон политиките на извршната власт. Акцијата не ја индивидуализира пораката која ја носи; таа е протест против партизацијата и осиромашувањето на културниот и уметниот дух на граѓаните. Оттука, почитувани актери, велиме во право сте! Протестот беше и за вас, но не се однесуваше на вашата општествена улога како актери, туку како кон луѓе кои го разбираат апсурдот во којшто живееме.

 

Дополнителни материјали:

Став на професор Љубиша Георгиевски во документарец за Драмски театар. Истиот тој апсурд кој ни носи нереални очекувања дека театарот може да функционира непречено во услови на социјален и политички немир. Напротив, не функционира затоа што не може да биде предмет на интерес или приоритет кај луѓето чија реалност значи инстиктивно преживување на трошоците секој месец. Ете, апсурден е и податокот дека купените билети за акцијата придонесоа за делумно пополнување на салата. Но, изборот за тоа како секој од нас ќе се справува со апсурдот на општественото живеење не може да биде ограничен.

– Употреба на слични методи на протестирање во развиени демократии: Изведба на протест против расизам и полициска бруталност во театар, St. Louis Symphony

– Како изгледа дискусијата помеѓу надлежните во „Театар Комедија“ и граѓаните кои ја изведоа акцијата – https://www.youtube.com/watch?v=CeKWVuye1YE.

Nuk kemi harruar! Ik TodorOFF!

foto: Vancho Dzambaski

foto: Vancho Dzambaski

Me 9 Qershor, dita e 121, gjegjësisht 4 muaj nga vdekja e Tamara Dimovskës së vogël, disa qindra qytetarë u tubuan në protest në të cilin prap kërkuan dorëheqje dhe përgjegjësi nga Ministri për shëndetësi, Nikolla Todorov.

Në fjalimin në bulevardin Shën Kliment Ohridski u potencua se as kjo dhe as cilado qeveri kalimtare nuk është e pranueshme me Nikolla Todorov si anëtarë.

foto: Vancho Dzambaski

foto: Vancho Dzambaski

Protestuesit marshuan deri në Ministrinë e shëndetësisë. Aty, nëna e Tamarës edhe njëherë kërkuan drejtësi për vdekjen e vajzës së tyre. Ajo kërkoi që rasti të mos partizohet dhe shprehi shpresë se i njëjti do të ketë ndikim pozitiv në ballafaqimin me raste të ngjashme në të ardhmen. Pastaj, si në protestat e mëhershme, u la hapësirë qytetarët publikisht të ndajnë mendimet e tyre me të pranishmit.

foto: Vancho Dzambaski

foto: Vancho Dzambaski

Не сме заборавиле! Оди си ТодорOFF!

фото: Ванчо Џамбаски

фото: Ванчо Џамбаски

На 9 јуни, 121 ден, односно четири месеци од смртта на малата Тамара Димовска, неколку стотици граѓанки и граѓани се собраа на протест на кој уште еднаш се побара оставка и одговорност од Министерот за здравство, Никола Тодоров.

Во говорот на зборното место на булеварот Св. Климент Охридски се истакна дека ниту оваа, ниту каква било идна, вклучително преодна влада, не е прифатлива со Никола Тодоров како нејзин член.

фото: Ванчо Џамбаски

фото: Ванчо Џамбаски

Демонстрантите маршираа до Министерството за здравство. Таму, мајката на Тамара уште еднаш побара правда за смртта на својата ќерка. Таа замоли случајот да не се партизира и изрази надеж дека тој ќе има позитивно влијание во справувањето со слични случаи во иднина. Потоа, како и на претходните протести, беше оставен простор граѓаните јавно да споделат свои мислења со присутните.

фото: Ванчо Џамбаски

фото: Ванчо Џамбаски

The Political Androids of Styrofoam City

photo: Nebojsha Gelevski

photo: Nebojsha Gelevski

Comrades,

One month has passed since the climax of the civic indignation. One month has passed since the peak of police brutality. It is important to underline that these were not faceless and impersonal acts that collided on May 5th. One month ago we participated in the most intimate meeting between self-aware citizens and political androids. The intimate space and the integrity of the individual have long been penetrated by the government’s policies and police arsenal in this land. But, on May 5th the androids approached the ideal of intimacy set forth by their programmers: through violence, they smelled sweat and blood on our bodies under the fringes of their castle.

You remember how, after we tried to scratch that castle with bruised bodies and souls, they began to chase us through the streets of Styrofoam City. Our bare hands and book bags they countered with shields, batons, and water cannons. They even broke into our last refuge, the home of the books, to see from where we draw the courage to protest. But instead of books, they flipped through other tissues, the physical and emotional tissues of the students. This precedent was the signal for a new reform of the horizon: the consummation of knowledge – that toxin of submissive awareness – was declared a suspicious, almost a criminal act. Especially in the night hours when the enzymes of knowledge have a noticeably corrosive effect on the oppressive discipline. From the libraries, students were dragged, beaten, and later detained and unjustly convicted.

A month later, we gather to oppose the criminalisation of the authentic student and civic revolt. Instead of going to “carnival”, we are gathering to protest, because for us, it isn’t about dance, song, and fun. We are not Bedouins, we know where our home is. And knowing that they are preparing to chase us away from that home, we come out to defend it. Today we are here to tell the self-proclaimed Gods that Styrofoam City is not Eden and that the libraries are not trees with forbidden fruits, whose tasting is punished with expulsion from the pearly gates. If someone is afraid of free thought, of the consciousness that is developed through reading, then they shouldn’t come close to the home of the books. The public, and especially the academic space doesn’t allow for uniforms and weapons. There, no one has the right to harass and oppress the other. On May 5th, that is explicitly what happened when the police forces raided the public library “Brothers Miladinovci”. For this exact reason today’s protest ends at that common home, which is one of the last oases of free thought, and we remind the androids that they will not occupy this place without bruising the last eye with a thirst for knowledge. Finally, let us also remind those who look at us contemptuously and declare us separatists, that the citizen in and of himself is a political subject and has the right to choose the way in which he protests. To tell them that our real homes were and will remain the schools, the universities, and the libraries.

Welcome home!

 

– Andrej Jovanchevski, speech given on June 5th, on the occasion of one month since the brutal attack on students by the Macedonian police at the public library “Brothers Miladinovci” in Skopje.

Политичките андроиди од градот Стирополис

фото: Небојша Гелевски

фото: Небојша Гелевски

Другари и другарки,

Помина еден месец од климаксот на граѓанската огорченост. Помина еден месец од кулминацијата на полициската жестокост. Но битно е да се подвлече дека не беа тоа безлични стихии што се судрија на 5 мај. Пред еден месец учествувавме во најинтимната средба насамосвесните граѓани и политичките андроиди. Интимниот простор и интегритетот на личноста се одамна пенетрирани од владиниот политички и полициски арсенал во оваа земја. Но на 5 мај андроидите се приближија кон идеалот на интимноста на нивниот програмер: преку насилство, тие ги помирисаа потта и крвта на нашите тела под окната на нивниот замок.

Се сеќавате како, откако со модри тела и души се обидовме да го нагрдиме тој замок, почнаа да нѐ гонат по улиците на овој Стирополис. На голите раце и торбите со книги се спротиставија со штитови, палки и водени топови. Упаднаа дури и во последното наше засолниште, во домот на книгата, за да видат од каде ја црпеме смелоста да протестираме. Но наместо книги, листаа други ткива: телесните и емотивните ткива на студентите. Преседанот беше сигнал за нова реформа на хоризонтот: консумацијата на знаење – тој токсин за поданичката свест – се прогласува сомнителен, речиси криминален чин. Особено во ноќните часови, кога ензимите на знаењето имаат нагласено корозивен ефект врз тираниската дисциплина. Од библиотеките беа изнесени студенти, беа тепани, а подоцна притворени и неправедно осудени.

Еден месец подоцна се собираме за да се спротивставиме на криминализацијата на автентичниот студентски и граѓански револт. Наместо на карневал, се собираме на протест, за да кажеме дека не ни е до танц, песна и забава. Ние не сме бедуини, знаеме каде ни е домот. И знаејќи дека се готват и од дома да нѐ избркаат, излегуваме пред него за да го одбраниме. Денес сме овде, за да им кажеме на самопрогласените богови дека Стирополис сепак не е Едем и дека библиотеките не се дрвја со забранети плодови, чиешто вкусување се казнува со протерување од рајските градини. Ако некој се плаши од слободната мисла, од свеста што се развива преку читање, тогаш нека не се приближува кон домот на книгата. Јавниот, а особено академскиот простор не трпи униформи и оружје. Таму никој нема право да го малтретира и тиранизира другиот. На 5 мај тоа експлицитно се случи, кога полициските служби упаднаа во градската библиотека “Браќа Миладиновци”. Токму затоа, денешниот протест го завршуваме со посета на тој заеднички дом, којшто е една од последните оази на слободната мисла и ги потсетуваме андроидите дека истиот нема да го запоседнат пред да го помодрат и последното око жедно за знаење. За крај, ајде да ги потсетиме и сите оние што презриво нѐ гледаат и нѐ прогласуваат за сепаратисти дека граѓанинот сам по себе е политички субјект и има право да го одбере начинот на којшто ќе протестира. Да им кажеме дека нашите вистински домови беа и ќе останат училиштата, универзитетите и библиотеките.

Добредојдовте дома!

 

– Андреј Јованчевски, говор на 5 јуни, по повод еден месец од бруталниот напад на македонската полиција врз студентите од Библиотеката „Браќа Миладиновци“ во Скопје.

Androidët politikë nga qyteti Stiropolis

foto: Nebojsha Gelevski

foto: Nebojsha Gelevski

Shokë e shoqe,

Kaloi një muaj që nga klimaksi i indinjatës qytetare. Kaloi një muaj që nga kulmi i brutalitetit policor. Por, është e rëndësishme të theksohet se pjesëmarrësit të cilët qëlluan aty më 5 maj, nuk ishin të rastit. Një muaj më parë, ne morëm pjesë në takimin më të drejtpërdrejtë të qytetarëve të ndërgjegjshëm dhe androidët politikë. Politikat qeveritare dhe arsenali policor në këtë vend që kohë më parë kishin depërtuar në hapësirën ​​intime dhe në integritetin e individit. Por më 5 maj androidët ju afruan idealit të intimitetit të programuesit të tyre: përmes dhunës, ata e ndjenë djersën dhe gjakun e trupave tanë nën skajet e kështjellës së tyre.

Ju e mbani mend se si, pasi u përpoqëm me trupat dhe shpirtrat tanë të lënduara ta shëmtojmë atë kështjellë, ata filluan të na ndjekin nëpër rrugët e këtij Stiropolisi. Duarve të zhveshura dhe çantave me libra ju kundershtuan me mburoja, shkopinj policorë dhe topa uji. Ata u futën madje edhe në strehën tonë të fundit, shtëpinë e librit, për të parë se nga ku e marrim guximin për të protestuar. Por, në vend të librave, ata shfletosnin inde të tjera: indet fizike dhe emocionale të studentëve. Precedent ishte sinjali për një reformë të re në horizont: konsumimi i njohurisë – ai helm i konshencës së subjektit të nënshtruar – është deklaruar i dyshimtë, pothuajse një vepër penale. Sidomos gjatë natës, kur enzimat e dijes kanë efekt të theksuar shkatërrues mbi disiplinën e dhunuesit. Studentët i nxorrën jashtë nga bibliotekat, i rrahën dhe më vonë i arrestuan dhe dënuan në mënyrë të padrejtë.

Një muaj më vonë mblidhemi sërish për ta kundërshtuar kriminalizimin e revoltit autentik të studentëve dhe qytetarëve. Ne mblidhemi jo për karnaval, por për të protestuar, për të thënë se ne nuk kemi ardhur për valle, këngë dhe argëtim. Ne nuk jemi beduinë, por e dimë se ku i kemi shtëpitë tona. Dhe duke e ditur se janë gati të na nxjerrin edhe nga shtëpitë tona, ne qendrojmë përpara pragut të tyre për t’i mbrojtur. Sot jemi këtu për t’i thënë perëndisë së vetëshpallur që Stiropolisi megjithatë nuk është kopshti i Edemit dhe se bibliotekat nuk janë pemë me fruta të ndaluara, të cilat nëse i shijojmë, do të dënohemi me përjashtim nga kopshti i parajsës. Nëse dikush ka frikë nga mendimit të lirë, nga ndërgjegja jonë e ushqyer me edukatë, atëherë le të mos i afrohet shtëpisë së librit. Hapësira publike dhe sidomos hapësira akademike nuk duron uniforma dhe armë. Atje askush nuk ka të drejtë ta mundojë ose terrorizojë tjetrin. Më 5 maj kjo ndodhi në mënyrë eksplicite, kur policia invadoi Bibliotekën e qytetit “Brakja Milladinovci”. Prandaj, protesta e sotme do të përfundojë me një vizitë e kësaj shtëpie të përbashkët, e cila është një nga oazat e fundit të mendimit të lirë dhe i kujtojmë androidët se atë nuk do ta pushtojnë – jo para se të ballafaqohen me forcat e fundit të nxënësit të etur për njohuri. Më në fund, le t’i kujtojmë të gjithë ata që na shikojnë me përçmim dhe na titullojnë si separatistë, që qytetari është një entitet politik më vetë dhe ka të drejtë ta zgjedhë mënyrën se si do të protestojë. Le t’ju themi se shtëpitë tona të vërteta ishin dhe vazhdojnë të jenë shkollat, universitetet dhe bibliotekat.

Mirëseerdhët në shtëpi!

 

– Andrej Jovanchevski, fjali më 5 qershor, me rastin e një muajit të sulmit brutal të policisë maqedonase mbi studentët në librarinë “Brakja Miladinovci” në Shkup

#Protestoj! Ik Todorov!

Protestiram 09.06.2015 (1)

Të nderuar bashkëluftëtarë dhe bashkëluftëtare,

Të martën, 9 Qershor, bëhen 4 muaj nga vdekja e Tamara Dimoskës, e cila nuk fitoi mundësinë për jetë për shkak se qeveritarët nuk ja lejuan, duke e lënë të vuaj nëpër labirintet e burokracisë dhe administratës shëndetësore. Dorëheqjet e dy, tash më drejtorë të mëparshëm të FShSM, Maja Pernarxhieva Zmejkovska dhe Xhemali Mehazi nuk janë të mjaftueshme. Më përgjegjës për vdekjen e Tamarës është ministri aktual i shëndetësisë, Nikola Todorov, I cili premtoi se do të paguhen të gjitha shpenzimet për shërim dhe operim të Tamarës, duke dalë nga korniza e përgjegjësive të veta, ndërsa neve na mori të drejtën për të qenë human dhe vetë si qytetarë t’i mbledhim mjetet e nevojshme, sepse nuk besonim se dikush mund të jetë aq i vrazhdë dhe të gënjej një popull te tërë, për një vajzë 9 vjeçare të sëmurë, e cila kërkon mundësi për jetë.

Ju ftojmë të na bashkangjiteni në marshin protestues me 9 Qershor në ora 18:00 tek hyrja për në Qeveri prej nga bulevardi Shën Kliment Ohridski deri tek Ministria e shëndetësisë. Tu tregojmë qeveritarëve se nuk e kemi harruar Tamarën, se kërkojmë drejtësi për të dhe se nuk do të lejojmë vrasës te fëmijëve të jenë në qeveri.

Të mos na përsëritet Tamara! Asnjëherë më! Të kërkojmë edhe më zëshëm dorëheqje dhe përgjegjësi nga Nikolla TodorOFF! Dhe të përkujtojmë se çdo qeveri e përkohshme me vrasës fëmijësh nuk është e pranueshme!

#Протестирам! Оди си Тодоров!

Protestiram 09.06.2015 (1)

Драги соборки и соборци,

Во вторник, на 9 јуни, се навршуваат 4 месеци од смртта на малата Тамара Димовска, која не доби можност за живот, зашто властите тоа не ѝ го дозволија, оставајќи ја да страда во лавиринтите на бирократијата и здравствената администрација. Оставките на двајцата, сега веќе поранешни директори на ФЗОМ, Маја Парнарџиева Змејкова и Џемали Мехази не се доволни. Најодговорен за смртта на Тамара е сѐ уште актуелниот министер за здравство, Никола Тодоров, кој вети дека ќе бидат платени сите трошоци за лекување и операција на Тамара, притоа излегувајќи од рамките на своите надлежности, а нам ни го одзеде правото да бидеме хумани и сами како граѓани да ги собереме потребните средства, зашто не верувавме дека некој може да биде толку суров и да излаже цел еден народ, за едно болно 9-годишно девојче, кое бара шанса за живот.

Ве повикуваме да ни се придружите на протестниот марш на 9 јуни во 18:00 од пристапот кон Владата на булевар Св. Климент Охридски до Министерството за здравство. Да им покажеме на властите дека не сме ја заборавиле Тамара, дека бараме правда за неа и дека нема да дозволиме убијци на деца да бидат на власт!

Да не ни се повтори Тамара! Никогаш повеќе! Да побараме уште погласно оставка и одговорност од Никола ТодорOFF! И да потсетиме дека каква било преодна влада со убијци на деца е неприфатлива!