Të drejta themelore të migrantëve në R. e Maqedonisë

Pismo-ALB

Për shkarkim: Të drejta themelore të migrantëve në R. e Maqedonisë

Basic Rights of Migrants in R. Macedonia

Basic Rights of Migrant in RM

Download: Basic Rights of Migrants in RM

Основни права за мигрантите во Р. Македонија

За преземање: Основни права за мигрантите во РМ

Marsh i solidarizim: Një kilometer në këpucët e të arratisurve

Përveç qytetarëve të varfër, tashmë një kohë të gjatë përditshmëri e jona janë edhe pamjet e emigrantëve të rraskapitur që mundohen ta kalojnë Maqedoninë. Arratisen prej luftrave, kërcënimeve në kërkim të një jete më të mirë. Për ta Maqedonia është vetëm një stacion i rrugtimit, por për dhimjet që po kalojnë në shtetin tonë dëgjojm, lexojm dhe shofim me sytë tnaë, si nga mediume vendore si nga mediume ndërkombëtare.

Nga dëshmitë e tyre, prindër të rinjë e fmijë dëgjojmë se janë në shëjestër të grabitjeve, sjellje të njetë me ta kanë edhe forcat policore duke i trajtuar ata si kriminel, në të njejtën kohë forcat policore i terorizojnë si refugjatet ashtu si dhe qytetarët. Prej kur mediat ndërkombëtare raportuan mbi sekretin publik për grupe kriminele që bëjnë tarfikim me migrantët në regjionin e Lipkovës në vend se ti burgos trafikuesit policia i burgosi emigrantët të cilët tash më gjenden të mbyllur në Qendrën e pranimit për emigrant në Gazi Babë.

Prandaj, në solidarizim me emigrantët dhe qytetarët e Maqedonisë që jetojnë jashtë qyteteve të mëdha, në pjesë që ky sistem – regjim nuk i përfilli, #Protestoj dhe i ftoj qytetarët e mij të bashkangjiten në ketë Marsh për solidarizim kunder diskriminimit dhe ksenofobisë. Më 15 qërshor, të hënën në ora 18:00 do të mbildhemi në këndin e bulevardit “Kliment Ohritski” para qeverisë dhe do nisemi drejt Qendrës së pranimit për emigrant në Gazi Babë ku do bëhet leximi i te drejtave të emigrantëve.

Të ecim nga vendi ku krijohen politika të flliqura diskriminuese deri atje ku shofim padrejtësitë ndaj emigrantëve që krëkojnë një jetë më të mirë.

Fati i emigrantëve në Qendrën e pranimit është simbol për kushte çnjerzore dhe rreziqet me të cilat përballen bashkëqytetarët tanë, Te mbullur dhe të detyruar mizërisht ,të dëbohen ose të ëndërrojne për migrim jasht vendit ne kerkim te siguris dhe një jetese më të mirë.

Ne duam një shtet që do të grantojë mbrojtje të përkoshme për kalimtartë në këtë vend. Kërkojmë kushte të barabarta të jestesës në gjithë Maqedoninë, pavarësisht nga gjeografia dhe struktura e vendbanimeve, sepse ne qytetarët e saj nuk duam një të ardhme në të cilën do mendojmë prej kujt të fshihemi apo ku të ikim në kërkim të një jete më të mirë!

Kyçu edhe ti #Protestoj

Марш на солидарноста: Еден километар во чевлите на бегалците

Освен осиромашени граѓани, веќе подолго време наше секојдневие се и глетките на изнемоштени мигранти кои се обидуваат да ја поминат Македонија. Бегаат од војни, закани и во потрага по пристоен живот. За нив Македонија е само попатна станица. Но, за нивната голгота низ земјава, слушаме, читаме и гледаме со сопствени очи, како и од домашни и странски медиуми.

Од сведоштва на бегалци, родители, млади и деца, слушаме дека се цел на грабежи, а таков третман им приредуваат дури и полициските сили кои ги сведуваат овие луѓе на криминалци, додека вистинските продолжуваат да ги тероризираат, како мигрантите, така и граѓаните во државата. Откако меѓународните медиуми ја објавивја јавната тајна за криминални групи што криумчарат со мигранти и тргуваат со луѓе во липковскиот регион, полицијата наместо босовите, ги приведе мигрантите кои сега се затворени во Прифатниот центар на Гази Баба.

Затоа, во солидарност со мигрантите и граѓаните на Република Македонија кои живеат надвор од поголемите градови, во делови каде овој систем и режим ги запостави, #Протестирам ги повикува граѓаните на Марш на солидарноста, против дискриминацијата и ксенофобијата. На 15 јуни, понеделник во 18 часот ќе се собереме на аголот од Климент Охридски пред Владата и ќе се упатиме до Прифатниот центар за мигранти во Гази Баба кадешто ќе ги прочитаме правата на мигрантите.

Да изодеме од местото кадешто се исцртуваат политики што дискриминираат до местото кадешто ги гледаме последиците од неправдата кон мигрантите кои бегаат за подобар живот.

Судбината на мигрантите во прифатниот центар е симбол и за нечовечките услови и ризиците со кои се соочуваат и нашите сограѓани, затворени и присилени да мизеруваат, да се раселуваат или самите да сонуваат за мигрирање надвор од државата во потрага по безбедност и пристоен живот.

Сакаме држава којашто ќе гарантира привремена заштита за минувачите во оваа земја. Бараме еднакви услови за живот за сите во Македонија, независно на географијата и структурата на населените места, зашто ние, нејзините граѓани, не сакаме иднина во која ќе размислуваме од кого да се криеме и каде да бегаме, во потрага по подобар живот!

Прдиружи се! #Протестирам!

March of solidarity: One kilometer in the refugees’ shoes

In addition to impoverished citizens, frail migrants who try to cross Macedonia have long been an everyday sight. They flee from wars and threats, looking for a decent life. For them, Macedonia is but a stop on their way. Yet, we see their ordeal in the country with our own eyes, and we read about it in domestic and foreign media.

According to the testimonies of refugees, parents, youth and children, they are the target of robberies and they are treated in a similar manner even by the police forces who reduce these people to mere criminals, while the real criminals continue to terrorise not just the migrants, but also the citizens of the country. Since international media published stories about the well-known ‘secret’ of criminal groups in the Lipkovo region smuggling migrants and trafficking with people, instead of the bosses, the police has detained the migrants in the Reception Center for Migrants in Gazi Babi.

In solidarity with the migrants and those citizens of Macedonia who live outside of the major cities, in areas where they have been neglected by this system and regime, #Protestiram calls upon the citizens to join a March of Solidarity against discrimination and xenophobia. On June 15, Monday at 18:00, we will gather at the corner of St. Kliment Ohridski boulevard, in front of the Government building, from where we will proceed to the Reception Centre for Migrants in Gazi Baba where the migrants’ rights will be read.

Let us walk from the place where the discriminatory policies are drawn to the place where we see the consequences of the injustice towards the migrants fleeing for a better life.

The fate of the migrants at the Reception centre is also a symbol of the inhumane conditions and the risks that our fellow citizens are faced with, imprisoned and forced into misery, forced to move around or to dream of migrating abroad, looking for a safe and decent life.

We want a state that guarantees a temporary protection of those passing through this land. We demand equal living conditions for everyone in Macedonia, regardless of the geography and the structure of the settlements, because we, its citizens, do not want a future in which we will be considering from whom to escape and where to hide in our pursuit of a better life!

Join in! #Protestiram!

Театар на апсурдот

„Кој ја поседува уметноста, нека каже веднаш или нека молчи засекогаш…“

Движењето #Протестирам како автономно движење за индивидуален и колективен израз на незадоволството на граѓаните, цени дека треба да се овозможи простор за појаснување на акцијата „Барокот од блиску доаѓа“ како своевиден уметнички израз на револтот од социо-политичките прилики во општеството. Дел од граѓаните кои земаа учество во различни етапи од акцијата сметаат дека на јавноста ѝ се потребни повеќе информации за правилно да го даде својот суд и критика.

Имено, акцијата „Барокот од блиску доаѓа“ содржеше фотосесија на неколку локации низ Скопје, снимање на краток музички перформанс за социо-политичката криза во Македонија и проектот „Скопје 2014“ (изведен во Градскиот трговски центар за „Еуроњуз“) и завршница која зазеде форма на протест изведен во театар. Оттука, беспредметно е да се изнесе мислење и официјален став од страна на надлежните во „Театар Комедија“ без притоа да ја посочат сопствената улога во изведбата на протестот. Сепак, епилогот немаше да ја разбранува јавноста доколку раководството донесеше поумешна одлука за справување со коментарите изнесени на социјалните мрежи и официјалната фан-страница на театарот, па дури и да избегне да ја поведе дискусијата воопшто.

Појдовната точка за реализација на протест надвор од уметничките граници поставени на транспарентите, ѕидовите, пишаниот или јавно искажаниот збор претставуваше предизвик да се обмисли и реализира. Акцијата имаше за цел да им пријде на општествените проблеми со кои се соочуваат граѓаните преку ангажирана уметност, културен револт и политичко негодување. Оттука, одлуката на дел од граѓаните од движењето да го изразат незадоволството со т.н. театар на апсурдот се чинеше како соодветно решение. Сепак, апсурдноста во културата и уметноста во државата континуирано расте, но никако не успева да се преслика на улица или сцена во театарот. Уште поголем апсурд е верувањето дека нашите професии се дотолку што поважни од социо-политичките состојби. Несомнено за нас партизацијата на општеството и сиромаштијата се приоритет и изразот на револт против овие појави е подеднакво важен.

Во услови кога социо-политичките проблеми се приоритет на луѓето, обидот да се делегитимира формата на протест против континуираното културно и духовно осиромашување на граѓаните е апсурд сам по себе. Сепак, идејата за формата на протестот не смее да биде водена од „за“ или „против“ уметничкиот израз на револтот, туку „за“ или „против“ политики кои го уништуваат културното ткиво на општеството. За таа цел следи хронологија на случувањата при спроведување на целодневниот театар на апсурдот:

1) Фотосесија низ Скопје инспирирана од поимањето на барокот и класицизмот како правци во уметноста од страна на Премиерот и поранешниот Министер за транспорт и врски проследени во јавноста како дел од пакетот аудио-разговори проследена со утринско кафе во локален кафе-бар, омилено место на дел од „Одбраната на Република Македонија“. Галеријата е достапна овде.

2) Ефекти од политиките на извршната власт и проектот „Скопје 2014“: Снимање на краток видео-запис за проектот „Скопје 2014“, сиромаштијата, протестите и политичката криза во Македонија во Градски трговски центар. Објавената видео вест е достапна овде (6-та минута).

3) Протест на кабарето „Лисистрата“ во Театар Комедија: Изборот за изведба на протестот не е случаен. Имено, она што го прави кабарето посебно се неколку клучни карактеристики кои го одвојуваат од класичниот театарски израз. Кабарето најчесто е политички ангажирано, неговата естетика главно се темели врз цинизам, сарказам и иронија. Практика е претставата да ја води церемонијал мајстор, кој често комуницира со публиката. Важно е да се спомене дека во оваа форма секогаш се инсистира на губење на “четвртиот ѕид” на сцената и директно инволвирање на публиката во дејствието. Оттука, кабарето „Лисистрата” од Аристофан во продукција на Театар Комедија е логичен избор за крај на социо-политичкиот перформанс на #Протестирам. Па и во самото читање на текстот на Аристофан се зборува за тоа како жените да ја спасат државата преку алтернативни методи. „Дамите во барок”, како што нѐ нарекуваат, чинеа дека нема посоодветно место за овој вид методи за спасување на државата. Преку зададената кабаре форма во постановката на “Лисистрата” почуствувавме дека концептот на претставата ни дава слобода и ние интерактивно (како што се бара од кабаре публиката) да учествуваме во процесот „жените ќе ја спасат државата”.

За појаснување на дејствието потребно е да се знае дека во определен момент во претставата церемонијал-мајсторката ја повикува публиката да направи фотографија со Лисистрата, со што учесниците во протестот ја прифатија понудата и станаа активни учесници во претставата. Публиката од #Протестирам ги искористи оние десетина секунди простор во кои истите беа повикани на активност и будност, а истовремено добија реакција на изненадување од страна на церемонијал мајсторката која изјави дека за првпат публиката е успешно ангажирана во претставата. Задоволството го изрази со прекинување на дејствието и фотографирање на публиката со приватен телефон, фотографија која веднаш ја сподели со јавноста преку официјалната страница на Театар Комедија на социјалната мрежа Фејсбук. Активистите беа присутни во салата кога беше развиена дискусија со публиката на социјалните мрежи. Оттука, одговорноста за негативната пропаганда настаната од интеракцијата со јавноста не може да биде предмет на осуда на акцијата „Барокот одблиску доаѓа“. По овие настани, граѓаните кои доброволно купија билети одлучија да ја напуштат претставата што претставува чин на слободен избор за напуштање на објектот, особено поради изнесените обвинувања дека не одговориле соодветно на барањето на церемонијал-мајсторката. Дополнително, претставата беше одиграна во целост со што не се ускрати правото на останатата публика.

На крај, потсетуваме дека правото на слободно изразување и протест се комплементарни права загарантирани со Уставот на Република Македонија кој не ја предвидува ниту ограничува формата на протестот и начинот на изразување, особено ако на достоинствен начин се изрази незадоволство кон политиките на извршната власт. Акцијата не ја индивидуализира пораката која ја носи; таа е протест против партизацијата и осиромашувањето на културниот и уметниот дух на граѓаните. Оттука, почитувани актери, велиме во право сте! Протестот беше и за вас, но не се однесуваше на вашата општествена улога како актери, туку како кон луѓе кои го разбираат апсурдот во којшто живееме.

 

Дополнителни материјали:

Став на професор Љубиша Георгиевски во документарец за Драмски театар. Истиот тој апсурд кој ни носи нереални очекувања дека театарот може да функционира непречено во услови на социјален и политички немир. Напротив, не функционира затоа што не може да биде предмет на интерес или приоритет кај луѓето чија реалност значи инстиктивно преживување на трошоците секој месец. Ете, апсурден е и податокот дека купените билети за акцијата придонесоа за делумно пополнување на салата. Но, изборот за тоа како секој од нас ќе се справува со апсурдот на општественото живеење не може да биде ограничен.

– Употреба на слични методи на протестирање во развиени демократии: Изведба на протест против расизам и полициска бруталност во театар, St. Louis Symphony

– Како изгледа дискусијата помеѓу надлежните во „Театар Комедија“ и граѓаните кои ја изведоа акцијата – https://www.youtube.com/watch?v=CeKWVuye1YE.

Nuk kemi harruar! Ik TodorOFF!

foto: Vancho Dzambaski

foto: Vancho Dzambaski

Me 9 Qershor, dita e 121, gjegjësisht 4 muaj nga vdekja e Tamara Dimovskës së vogël, disa qindra qytetarë u tubuan në protest në të cilin prap kërkuan dorëheqje dhe përgjegjësi nga Ministri për shëndetësi, Nikolla Todorov.

Në fjalimin në bulevardin Shën Kliment Ohridski u potencua se as kjo dhe as cilado qeveri kalimtare nuk është e pranueshme me Nikolla Todorov si anëtarë.

foto: Vancho Dzambaski

foto: Vancho Dzambaski

Protestuesit marshuan deri në Ministrinë e shëndetësisë. Aty, nëna e Tamarës edhe njëherë kërkuan drejtësi për vdekjen e vajzës së tyre. Ajo kërkoi që rasti të mos partizohet dhe shprehi shpresë se i njëjti do të ketë ndikim pozitiv në ballafaqimin me raste të ngjashme në të ardhmen. Pastaj, si në protestat e mëhershme, u la hapësirë qytetarët publikisht të ndajnë mendimet e tyre me të pranishmit.

foto: Vancho Dzambaski

foto: Vancho Dzambaski

Не сме заборавиле! Оди си ТодорOFF!

фото: Ванчо Џамбаски

фото: Ванчо Џамбаски

На 9 јуни, 121 ден, односно четири месеци од смртта на малата Тамара Димовска, неколку стотици граѓанки и граѓани се собраа на протест на кој уште еднаш се побара оставка и одговорност од Министерот за здравство, Никола Тодоров.

Во говорот на зборното место на булеварот Св. Климент Охридски се истакна дека ниту оваа, ниту каква било идна, вклучително преодна влада, не е прифатлива со Никола Тодоров како нејзин член.

фото: Ванчо Џамбаски

фото: Ванчо Џамбаски

Демонстрантите маршираа до Министерството за здравство. Таму, мајката на Тамара уште еднаш побара правда за смртта на својата ќерка. Таа замоли случајот да не се партизира и изрази надеж дека тој ќе има позитивно влијание во справувањето со слични случаи во иднина. Потоа, како и на претходните протести, беше оставен простор граѓаните јавно да споделат свои мислења со присутните.

фото: Ванчо Џамбаски

фото: Ванчо Џамбаски

The Political Androids of Styrofoam City

photo: Nebojsha Gelevski

photo: Nebojsha Gelevski

Comrades,

One month has passed since the climax of the civic indignation. One month has passed since the peak of police brutality. It is important to underline that these were not faceless and impersonal acts that collided on May 5th. One month ago we participated in the most intimate meeting between self-aware citizens and political androids. The intimate space and the integrity of the individual have long been penetrated by the government’s policies and police arsenal in this land. But, on May 5th the androids approached the ideal of intimacy set forth by their programmers: through violence, they smelled sweat and blood on our bodies under the fringes of their castle.

You remember how, after we tried to scratch that castle with bruised bodies and souls, they began to chase us through the streets of Styrofoam City. Our bare hands and book bags they countered with shields, batons, and water cannons. They even broke into our last refuge, the home of the books, to see from where we draw the courage to protest. But instead of books, they flipped through other tissues, the physical and emotional tissues of the students. This precedent was the signal for a new reform of the horizon: the consummation of knowledge – that toxin of submissive awareness – was declared a suspicious, almost a criminal act. Especially in the night hours when the enzymes of knowledge have a noticeably corrosive effect on the oppressive discipline. From the libraries, students were dragged, beaten, and later detained and unjustly convicted.

A month later, we gather to oppose the criminalisation of the authentic student and civic revolt. Instead of going to “carnival”, we are gathering to protest, because for us, it isn’t about dance, song, and fun. We are not Bedouins, we know where our home is. And knowing that they are preparing to chase us away from that home, we come out to defend it. Today we are here to tell the self-proclaimed Gods that Styrofoam City is not Eden and that the libraries are not trees with forbidden fruits, whose tasting is punished with expulsion from the pearly gates. If someone is afraid of free thought, of the consciousness that is developed through reading, then they shouldn’t come close to the home of the books. The public, and especially the academic space doesn’t allow for uniforms and weapons. There, no one has the right to harass and oppress the other. On May 5th, that is explicitly what happened when the police forces raided the public library “Brothers Miladinovci”. For this exact reason today’s protest ends at that common home, which is one of the last oases of free thought, and we remind the androids that they will not occupy this place without bruising the last eye with a thirst for knowledge. Finally, let us also remind those who look at us contemptuously and declare us separatists, that the citizen in and of himself is a political subject and has the right to choose the way in which he protests. To tell them that our real homes were and will remain the schools, the universities, and the libraries.

Welcome home!

 

– Andrej Jovanchevski, speech given on June 5th, on the occasion of one month since the brutal attack on students by the Macedonian police at the public library “Brothers Miladinovci” in Skopje.